W ostatnim z ocalałych baraków, a pierwotnie było ich 39, mieści się dokumentacja historii „obozu Weinsberg”. Wszystko rozpoczyna się wiosną 1937 roku, kiedy utworzono obóz szkoleniowy Landwehry. Po rozpoczęciu wojny, pod koniec 1939 r. obóz stał się obozem jenieckim dla oficerów. Wzniesiono wieże strażnicze, zakratowano okna, wzniesiono ogrodzenia z drutu kolczastego. Obóz jeńców wojennych służył francuskim i brytyjskim oficerom.
30 marca 1945 r. Wehrmacht ewakuował obóz Weinsberg, który do tej pory chronił miasto przed nalotami wroga. 12 kwietnia Weinsberg został zbombardowany przez Siły Powietrzne USA i w dużej mierze zniszczony. Ale obóz mógł być nadal użytkowany. Po 1945 r. dzielnica obozowa służyła początkowo jako obóz dla „przesiedleńców”, a następnie jako obóz przejściowy dla uchodźców i spóźnionych przesiedleńców. Pod koniec września 1945 r. było to około 3900 mieszkańców – wyłącznie Polaków.