Zgłoszenia: Kontakt | Twoja historia

Projekt Ostoja Pamięci otrzymał stabilną wersję aplikacji terenowej „Wolontariusz Pamięci”. Wersja 2.0 jest istotnym krokiem w rozwoju narzędzia, które służy do zgłaszania polskich grobów, tablic, kwater, cmentarzy oraz miejsc pamięci. Nie jest to już jedynie formularz terenowy, ale pełniejszy system pracy: od zgłoszenia wolontariusza, przez przesłanie dokumentacji, aż po opracowanie, archiwizację i bezpieczne zarządzanie zdjęciami.

Wersja 1.0 pozwalała przede wszystkim przetestować samą ideę aplikacji. Jej głównym zadaniem było umożliwienie wolontariuszowi przesłania podstawowych informacji z terenu: zdjęcia, lokalizacji i opisu. Był to ważny etap, ponieważ potwierdził, że taka forma dokumentowania ma sens i może realnie wspierać projekt Ostoja Pamięci.

Wersja 2.0 idzie wyraźnie dalej. Porządkuje cały proces administracyjny i techniczny. Zgłoszenie nie kończy się już na samym przesłaniu materiałów. Otrzymuje numer, trafia do panelu administracyjnego, może być filtrowane według statusu, opracowane, zarchiwizowane i zabezpieczone w postaci paczki ZIP.

Od prostego zgłoszenia do pełnego obiegu pracy

Najważniejsza różnica między wersją 1.0 a 2.0 polega na tym, że pierwsza wersja była przede wszystkim narzędziem zgłoszeniowym, a druga stała się systemem roboczym.

W wersji 1.0 główny nacisk położony był na możliwość przyjęcia zgłoszenia od wolontariusza. Aplikacja pozwalała zebrać podstawowe dane terenowe, ale dalsza obsługa materiałów pozostawała mniej uporządkowana. Administrator otrzymywał informację, ale sam proces opracowania, kontroli i archiwizacji wymagał więcej ręcznego nadzoru.

W wersji 2.0 każde zgłoszenie jest elementem konkretnego procesu. Może mieć status „nowe”, „w opracowaniu”, „opracowane”, „odrzucone”, „testowe” lub „zarchiwizowane”. Dzięki temu administrator widzi, które materiały wymagają sprawdzenia, które są już opracowane, a które zostały zabezpieczone i zamknięte.

To zmienia aplikację z prostego formularza w narzędzie zarządzania dokumentacją.

Lepsze zarządzanie zdjęciami i archiwizacją

Jednym z najważniejszych usprawnień wersji 2.0 jest sposób obsługi zdjęć. Fotografie są zapisywane w prywatnym magazynie R2, a ich metadane pozostają w bazie danych D1. Administrator może otworzyć zdjęcia z panelu, sprawdzić je, pobrać archiwum ZIP i dopiero potem zdecydować o dalszym przechowywaniu plików.

W wersji 1.0 zdjęcia były przede wszystkim przesyłane jako część zgłoszenia. W wersji 2.0 ich obsługa jest znacznie bezpieczniejsza. Pojawił się mechanizm pobierania ZIP, który zawiera zdjęcia oraz plik z metadanymi zgłoszenia. Dopiero po pobraniu i sprawdzeniu archiwum można oznaczyć zgłoszenie jako zarchiwizowane.

Dodatkowo wersja 2.0 umożliwia usunięcie zdjęć z R2 po archiwizacji. To ważne, ponieważ zdjęcia mogą zajmować coraz więcej miejsca, a projekt będzie się rozwijał. System nie usuwa jednak historii zgłoszenia. W bazie pozostają informacje o wolontariuszu, dacie, statusie, lokalizacji GPS, opisie oraz o tym, że zdjęcia zostały usunięte z magazynu.

To rozwiązanie łączy porządek techniczny z bezpieczeństwem dokumentacji. Zdjęcia można archiwizować lokalnie, a system nadal zachowuje pełny ślad administracyjny.

Większa kontrola administratora

Wersja 2.0 wprowadza panel administracyjny z realnym obiegiem pracy. Administrator nie musi już traktować każdego zgłoszenia jako luźnej wiadomości. Może filtrować materiały, zmieniać status, sprawdzać zdjęcia, pobierać archiwum i usuwać pliki z R2 dopiero po potwierdzeniu, że zgłoszenie zostało zabezpieczone.

To istotna zmiana, ponieważ projekt Ostoja Pamięci opiera się na rzetelności. Materiały z terenu nie mogą być automatycznie uznawane za gotowe opracowania. Każde zgłoszenie wymaga sprawdzenia, porównania z innymi źródłami i oceny, czy może zostać wykorzystane w dalszej dokumentacji.

Wersja 2.0 nie automatyzuje decyzji merytorycznych. Automatyzuje tylko porządek techniczny. Decyzja pozostaje po stronie człowieka.

Usprawnienia w wersji 2.0

W porównaniu z wersją 1.0 usprawniono przede wszystkim organizację pracy. Zgłoszenia mają teraz statusy, można je filtrować, kontrolować ich etap opracowania i oddzielać materiały testowe od rzeczywistych zgłoszeń.

Usprawniono również bezpieczeństwo archiwizacji. Pojawił się mechanizm pobierania ZIP, a usunięcie zdjęć z R2 jest możliwe dopiero po oznaczeniu zgłoszenia jako zarchiwizowane. Dzięki temu jeden przypadkowy klik nie powoduje utraty materiałów. Najpierw trzeba pobrać archiwum, potem oznaczyć zgłoszenie jako zarchiwizowane, a dopiero na końcu można usunąć zdjęcia z magazynu.

Ważnym elementem jest również zachowanie metadanych. Nawet po usunięciu zdjęć z R2 system przechowuje informacje potrzebne do statystyk i kontroli pracy wolontariuszy. Oznacza to, że projekt nie traci historii zgłoszeń.

Wersja 2.0 poprawia także przejrzystość pracy administratora. Panel pokazuje, które zdjęcia są aktywne, a które zostały usunięte. Pozwala to uniknąć chaosu przy większej liczbie zgłoszeń.

Znaczenie dla projektu Ostoja Pamięci

„Wolontariusz Pamięci” nie jest aplikacją komercyjną. To narzędzie służące dokumentowaniu miejsc związanych z polską pamięcią historyczną. Jego celem jest ułatwienie pracy osobom, które podczas wizyty na cmentarzu, przy tablicy pamiątkowej lub miejscu pochówku chcą przekazać informacje do projektu Ostoja Pamięci.

Dzięki wersji 2.0 wolontariusz może skupić się na tym, co najważniejsze w terenie: wykonaniu zdjęcia ogólnego, zdjęcia szczegółowego, podaniu lokalizacji i przepisaniu podstawowego napisu. Nie musi prowadzić opracowania historycznego. Nie musi znać struktury bazy danych. Nie musi wiedzieć, jak archiwizować materiały. Te zadania pozostają po stronie administratora. W praktyce oznacza to, że projekt może przyjmować materiały z terenu w bardziej uporządkowany sposób. To ważne szczególnie dlatego, że dokumentowanie polskich grobów w Niemczech wymaga czasu, systematyczności i sprawdzania wielu rozproszonych informacji.